Historia

 

Historia

Zanim jeszcze powstało Gimnazjum nr 2…dzieci uczęszczały do szkoły wybudowanej jeszcze za cara, bo około 1900 roku. Była to tak zwana 4-klasówka. W jednej dużej sali siedziało około 100 dzieci, na długich cztero- i sześcioosobowych ławach. Uczono się prawie cały dzień z przerwą obiadową. Fatalne warunki lokalowe, ciasnota – bo tylko 4 sale – z domu mogło uczęszczać dwoje lub najwyżej troje dzieci, pozostałe musiały czekać, aż zrobi się miejsce w szkole. Naukę rozpoczynali uczniowie najczęściej od dziewiątego lub dziesiątego roku życia. Nie wszyscy też byli w stanie ukończyć te cztery oddziały tutejszej szkoły.

Długo istniał ten stan rzeczy, dopiero po odzyskaniu wolności szkoła zaczęła się przekształcać. Dańdówka liczyła coraz więcej ludności i szkoła nie mogła pomieścić w swych murach tak dużej ilości uczniów. Wynajęto z tego powodu prywatny budynek dostosowany do potrzeb uczniów, jak i ich nauczycieli. W pierwszych latach po okupacji, kiedy po wyzwoleniu zlikwidowano obóz i wyremontowano szkołę, rodzice wraz z uczniami i ich nauczycielami wchodzili do budynku ze łzami w oczach. Wtedy szkoła liczyła 800 uczniów, a sal było tylko 11 czyli ponad 72 razy mniej, dlatego też nauka musiała się odbywać na trzy zmiany.

Po wojnie obraz Dańdowki, bo w tej właśnie dzielnicy znajduje się nasza szkoła – przekształca się. Powstało nowe osiedle mieszkaniowe, wybudowano wiadukt, linie tramwajową, oświetloną szosę. W tym rozbudowującym się w szybkim tempie osiedlu szkoła nie spełniała podstawowych potrzeb nauczycieli i uczniów. Ciasnota, elementarne warunki higieniczne utrudniały i tak ciężkie życie. Wraz z hasłem „1000 szkół na 1000-lecie” i nowym rokiem szkolnym 1960/1961 mieszkańcy dzielnicy Dańdówka otrzymali nową, 15-izbową szkołę, którą zawdzięczali w wielkim stopniu życzliwości i trosce tamtejszych władz.

Nowa szkoła była potężną inwestycją wymagającą wiele pracy i wysiłku ze strony budowniczych jak i rodziców, którzy spieszyli z pomocą. Porządkowali i zagospodarowywali błotniste tereny wokół szkoły. Wraz z młodzieżą i nauczycielami wyrównywali, zadrzewiali i projektowali teren posesji szkolnej.

Na uroczystość otwarcia nowej szkoły, która odbyła się 8 lutego 1961 roku przybyli przedstawiciele najwyższych władz oświatowych i partyjnych.

W ciągu wielu lat szkolnych szkoła coraz bardziej się zmieniała, w szkolnych ławkach siedziało tysiące dzieci. Na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych w budynku szkolnym obok uczniów Szkoły Podstawowej nr 13 wiedzę swą poszerzali uczniowie Liceum Ogólnokształcącego, Technikum Budowlanego i Studium Budowlanego. Lekcje odbywały się od wczesnych godzin rannych do późnych wieczornych. Z każdym rokiem przybywało coraz więcej uczniów, a szkoła stawała się coraz mniejsza.

Po kilkunastu latach zlikwidowano wszystkie szkoły, pozostała tylko Szkoła Podstawowa nr 13. Od 11 lat uczniowie klas I – III Szkoły Podstawowej nr 13, którzy mieszkają na osiedlu Kalinowa uczą się na terenie byłego przedszkola. Od 2001r. Szkoła Podstawowa nr 13 znów dzieli budynek z inną szkołą, tym razem jest to Gimnazjum nr 2, a od początku roku szkolnego 2002/2003 tworzą Zespół Szkół Ogólnokształcących nr 9.

Historię szkoły na podstawie kronik szkoły z lat 1960-1999 opracowały: Agnieszka Badura i Patrycja Skwara.